Zoeken
  • Cathalijne

Mooi, om te janken zo mooi



En als vannacht de open hemel de sterren strak laat stralen

En ik buiten op mijn rug lig, starend naar het firmament

Kan het stiller dan het stil is

Eeuwiger dan eeuwig

Dan ben ik goddank dus nog een keer gevangen in het moment.


Laatst maakte ik een lijstje met alles waar ik blij van word. Zo’n lekker old school lijstje, weet je wel, met de hand geschreven. Het werd een gigantische lijst. Meerdere pagina’s. En hij is nog steeds niet af. Elke dag komt er meer bij, want er is zo ontzettend veel om vrolijk van te worden!

Zwemmen in de zee. Fietsen door de nacht. Kruidenthee. Kostuumdrama’s. Zingen en spelen. Zonneschittering op het water. Meeslepende musical ouvertures. Vrienden. Wandelingen en eindeloze gesprekken. Vlindertuinen. Een warm bad. Lange omhelzingen. Korenbloemen. Pioenrozen. De Zeeuwse wind door mijn haren. Onverwachte briefjes op je kussen. Natuurfilms met David Attenborough. Limburgse vlaaien. Jarig zijn.

Vandaag ben ik 28 jaar op deze mooie wereld. En ik hou zo ontzettend van dit bestaan!


En vandaag, op vrijdag de dertiende, geniet ik extra veel. Ik luister naar Maarten van Roozendaal en lees mijn lijstje met alle blije dingen terug en voel me strijdlustig.

Ik vind het niet altijd makkelijk om het leven mooi te vinden. Van jongs af aan worstel ik met angst en depressiviteit. Na meerdere psychologen, therapieën, boeken, mindfulness, meditatie, yoga en een depressie tussendoor, vond ik dat ik inmiddels toch wel een expert moest zijn op het gebied van mijn mentale welbevinden. Tot de tanden gewapend om mijn demonen te bevechten, zeg maar. En vooral: dat ik het dan ook áltijd zou winnen en dat ik voortaan behoorlijk evenwichtig en immer positief de ups en downs van het leven tegemoet zou treden. Heus niet constant gelukkig, nee nee, maar wel altijd vol-le-dig in balans.

Nou ja goed, dat was dus het idee. Maar verandering blijkt in tergend (ik herhaal: TERGEND) kleine stapjes te gaan. Super.


Gelukkig gaat het nu beter dan ooit. Maar soms gaat het ook gewoon nog even heel slecht. Dan is de angst allesoverheersend en verlammend. De wereld voelt hard, eng, eenzaam. Ik vind het dan moeilijk mezelf overeind te houden, om te kunnen slapen, om te blijven functioneren, om te blijven hopen.

Soms heb ik het leven lief, soms heb ik het liever niet. Een strijd in en met mijn hoofd. Maar wel één die ik nooit van plan ben op te geven.


Ik heb getwijfeld dit te delen. Ik schaam me ervoor. Hier online, maar ook in het echte leven, geef ik het liefst een vrolijk en voordelig beeld van mezelf.

Het is niet dat ik er nooit over gepraat heb, maar ik verberg het toch nog vaak. Ik ben huiverig voor de reacties van anderen als ik het deel. Bang om mensen te verliezen, omdat ze me gek vinden, of ongezellig, of te negatief, of omdat ze me niet begrijpen. Soms voelt het alsof we leven in een wereld die verwacht dat het altijd goed met ons gaat, of in ieder geval niet te lang slecht. Dan moet er meteen een oplossing komen, want stilstaan kan niet, de trein raast verder. Alle kansen moeten gepakt en benut worden. We moeten geslaagd zijn in het leven. Écht praten over je mentale gezondheid blijkt nog zo vaak een taboe.


Vandaag hoop ik de schaamte te doorbreken. Dus ik vertel het. Ik zal sterk zijn en ik zal vooral kwetsbaar zijn.

Ik ga bij mezelf beginnen. Omdat ik iedereen de ruimte en de mogelijkheid toewens om te zoeken, het niet te weten, fouten te maken, te groeien, te praten over wat we écht voelen. Laten we elkaar veiligheid bieden, zodat niemand zich meer schaamt, niemand iets hoeft te veinzen, niemand zich meer eenzaam hoeft te voelen. Er zijn zoveel mensen die worstelen, met wat dan ook. Laten we elkaar omarmen, inspireren, motiveren, hoop geven.


Ik wens dat ik steeds meer mijn eigen veilige thuis mag worden. Dat ik dat ook voor anderen mag zijn. Ik wens dat ik de ups en downs -die het leven zin en waarde geven- mag gaan omarmen, in plaats van er zo bang voor te zijn. Ik hoop dat ik de wereld steeds mínder bekijk met een hoofd dat vertroebeld is door angst en oude patronen, en steeds méér met een hart dat zich laat leiden door hoop, liefde en vertrouwen.


En tijdens deze hele reis ben ik zo blij met mijn ouders, mijn zussen, mijn vrienden. Die ik kan bellen met tranen, waar ik mee mag delen in het genieten, die het soms ook even ingewikkeld vinden, met wie ik groei, met wie ik lach, bij wie ik me veilig voel, met wie ik fouten maak, van wie ik leer, waarbij ik lelijk kan zijn, de mensen waardoor ik mooier word en met wie ik het leven mag ontdekken. Vandaag vier ik een heerlijk feestje met ze!


Ik ga blijven hopen en dromen en ademen, door de angst heen.

Ik ben nieuwsgierig naar wat ik nog allemaal ga beleven!


Het leven is mooi! Om te janken zo mooi.

0 keer bekeken

© by Cathalijne de Sonnaville, 2020.